Er zijn een aantal plaatsen waar je moeilijk kunt komen in deze wereld.
Maar er zijn er geen waar het moeilijker te leven is.
De gemiddelde temperatuur hier op de bodem van de aarde...
is een milde 58 graden onder nul.
Dat is als de zon niet schijnt.
Het was niet altijd zo.
Antarctica was een tropische plaats...
dicht bebost en vol met leven.
Maar toen begon het continent naar het zuiden te drijven.
En tegen de tijd dat het uitgedreven was...
was het dichte bos allemaal vervangen door een nieuwe grondlaag:
Ijs.
En de voormalige bewoners waren gestorven of allang geleden verhuisd.
Nou, bijna allemaal.
Legendes zeggen dat een stam achtergebleven is.
Misschien dachten ze dat de veranderingen in het weer maar tijdelijk was.
Of misschien waren ze gewoon koppig.
Maar wat hun rede ook was, deze...
standvastige geesten weigerden te vertrekken.
Voor miljoenen jaar hebben ze hun thuis gemaakt...
op het donkerste, droogste, winderigste en koudste continent ter aarde.
En ze hebben het zo ongeveer alleen gedaan.
Dus op sommige manieren is dit een verhaal over overleven.
Een verhaal over leven en dood.
Maar er is meer dan dat, echt.
Dit is een verhaal over liefde.
Zoals de meest liefdesverhalen, begint het met een volkomen dwaasheid.
De koningpinguïn is technisch gezien een vogel.
Alhoewel eentje die zijn thuis in zee maakt.
Dus als je je verwondert wat hij hier op het ijs doet...
nou, dat is een deel van ons verhaal.
Elk jaar rond dezelfde tijd...
verlaat hij het comfort van zijn thuisbasis in zee...
en begint aan een opvallende tocht.
Hij legt een flinke afstand af...
en hoewel hij een vogel is, zal hij niet vliegen.
Hoewel hij in de zee leeft, zal hij niet zwemmen.
De meeste tijd zal hij lopen.
Maar hij zal niet alleen lopen.
Het is maart, de zomer is voorbij.
En een nieuwe lange poolwinter gaat beginnen.
De vogels hebben zich gevoed in het water van de oceaan gedurende 3 maanden.
Nu hun buiken vol zijn...
is het tijd om een partner te vinden.
Hun broedgrond kan tot 70 mijl ver weg zijn.
Om daar te komen zullen ze ononderbroken dag en nacht doorlopen.
Soms voor een week.
Het is een lange, gevaarlijke en schijnbaar onmogelijke reis.
En sommigen van hun zullen het niet overleven.
Desalniettemin, als de laatste van de stam...
zich uiteindelijk vastgeklemd heeft op het ijs...
zal hun lange tocht beginnen.
Net zoals het voor 1000 jaar geweest is.
De eindbestemming is altijd dezelfde.
Hun route, echter, is niet hetzelfde.
Het ijs waar de vogels over reizen zal...
nooit stoppen met verschuiven en veranderen.
Nieuwe wegblokkades verschijnen ieder jaar om hun te tarten.
We zijn niet echt zeker hoe ze hun weg vinden.
Misschien dat ze geassisteerd worden door de zon.
Of de sterren.
Of misschien doordat deze tocht al door duizenden generaties afgelegd is...
worden ze geleid door een soort onzichtbaar kompass binnen in.
Ze blijven nooit lang overdonderd.
Uiteindelijk, zal een van hen de route oppakken.
En de reis gaat verder.
Als ze moe worden van het lopen, geven ze hun voeten wat rust.
Ze gebruiken dan hun buiken.
Het is meestal een galante vertoning.
Maar niet altijd.
Iedere dag wordt de temperatuur iets lager.
En de zon zal eerder onder gaan.
Het weer wordt merkbaar kouder bijna ieder uur.
Gelijkaardige caravans komen van elke richting dichterbij.
En tenslotte, vaak op dezelfde dag...
zelfs rond dezelfde tijd...
zullen ze bij de plaats aankomen waar ze allemaal geboren zijn.
Hier zullen zij in relatieve veiligheid paren.
Zij zijn nu ver van de rand van het water waar de meeste roofdieren sluimeren.
En de grote ijsmuren zullen wat bescherming tegen de ruwste winden bieden.
Maar de echte reden dat ze deze plek hebben uitgezocht...
ligt onder hun voeten.
Het ijs is hier dikker.
Het blijft stevig tot de zomer...
zodat hun kinderen er niet per ongeluk doorheen vallen...
in de ijskoude zee.
En zo, als ze zijn aangekomen...
beginnen ze het doel van hun reis na te streven:
Het vinden van een partner.
Wij weten werkelijk niet wat zij in een partner zoeken.
We weten alleen dat ze er één zoeken.
We weten ook dat wanneer zij hebben gevonden waar ze naar zochten.
De pinguïns zich afscheiden.
Ze paren met één partner per jaar.
Wat betekent dat elk seizoen er weddenschappen over zijn.
Omdat er hier minder mannetjes dan wijfjes zijn.
Zijn de vijandigheden onder de dames onvermijdelijk.
Een ingenomen mannetje wordt onmiddellijk een niet beschikbaar mannetje.
Zo nu en dan, zal een wijfje proberen om de liefdesband te onderbreken.
Het lijkt alsof het de man niks uitmaakt.
Ze wachten gewoon het gevecht af op de winnaar.
Werkelijk verschillen ze niet zoveel van ons.
Zij pruilen.
Ze brullen.
Ze paraderen.
En zo nu en dan, doen ze aan een soort van contactsport.
Binnen een paar weken, op een of andere manier...
zullen de meeste van hun, degene...
gevonden hebben waar ze op zoek naar waren.
Voor de volgende acht maanden...
zullen deze twee aan een oude en ingewikkelde affaire deel nemen.
Er zal tederheid zijn.
Er zullen scheidingen zijn.
Er zullen reünies zijn.
En als hun partnerschap goed verloopt, zal er een nieuw leven zijn.
Maar nu, wachten ze...
op het ei en de barre winter...
die er alles aan zal doen om het ei te vernietigen.
Als het bijna mei is, zal het licht bijna verdwenen zijn...
en de temperatuur zal blijven dalen.
En voor degene die hun tocht te laat zijn begonnen...
of zijn achter gebleven door hun zwakte of honger...
is de hoop op overleving nu ver weg.
De eenzame pinguïns hebben geen kans tegen de koude winter.
Hij zal simpelweg verdwijnen...
geabsorbeerd door de grote bleekheid rondom hem.
Als de winter verder gaat...
is enige defensie die de stammen hebben tegen de vriezende kou...
de groep zelf.
Het is alsof ze samen een ander organisme maken.
De horde dieren vormen een enkele verplaatsende massa.
Ontworpen met als enige doel warmte te bewaren.
De eerste winterstorm komt over hun heen.
Binnen een paar weken, gaan de dagen voorbij zonder licht.
Manen komen en gaan in de bijna oneindige nacht.
En uiteindelijk, op een dag begin juni...
herinneren we ons waarom ze hierheen kwamen.
Zo snel als de eieren verschijnen, worden ze beschermd tegen de kou.
Het kleine kloppende hart in de schil kan niet overleven.
Het mag niet meer dan een moment blootgesteld zijn aan de vriezende kou.
Vanaf nu, heeft het koppel een enkel doel:
De eieren in leven houden.
De hongerige moeder moet een keer terugkeren naar de zee om te eten.
Maar voordat ze vertrekt, moet ze de eieren toevertrouwen aan de vader.
Sommige, jonge koppels waarschijnlijk, zijn te impulsief of gehaast.
En binnen een enkel moment, komt hun affaire ten einde.
Ze kunnen alleen maar toekijken...
als het ijs hun eieren opeist...
en het leven erin ook.
De relatie van dit koppel is nu voorbij.
De lange mars was zinloos.
Zonder reden om te blijven...
zullen ze terug naar de zee lopen.
Andere koppels hebben hun eieren ook verloren.
Voor de anderen geldt...
dat hun relatie veranderen gaat.
Met oneindig geduld...
herhaalt het koppel de stappen die nodig zijn om het ei over te brengen...
van de moeder naar de vader.
Ze oefenen dit onhandig ballet zo vaak als nodig is.
En dan, met grote zorg...
zullen ze het ballet dansen.
En nu begint een van de natuur meest ongelofelijke...
en geliefd makende rolomkeringen.
Het is het pinguïnmannetje dat voor het enige ei van het paar zal zorgen.
Terwijl de moeder voedt en voedsel verzamelt om...
naar de pasgeboren terug te brengen.
Het is de vader die het ei van de hevige winden en de koude zal beschermen.
Hij zal een nest voor het ei boven op zijn eigen klauwen maken.
Hij houdt het onder een klep van huid op zijn buik veilig en warm.
Dit doet hij voor meer dan 2 maanden.
Zonder aan het ei te denken...
moet het uitgeputte wijfje snel vertrekken.
Ze moet snel eten anders zal ze sterven.
Aangezien de winter vordert...
zal de vader streng getest worden.
De moeder zal ook getest worden.
Haar terugkeerreis naar de zee is aanzienlijk moeilijker...
dan die naar de nestelplaats.
Het is kouder nu.
En zij zal bijna een derde van haar lichaamsgewicht...
kwijt zijn geraakt bij het maken van het ei.
Ze verhongert letterlijk.
Natuurlijk, verhongeren de vaders ook bijna.
Maar voor hen, is een maaltijd heel ver weg.
Tegen de tijd dat hun lig boven op het ei over is...
zullen de pinguïnvaders zonder enig soort van voedsel zitten...
voor meer dan 125 dagen.
En zij hebben één van de hevigste dingen verdragen...
en de dodelijkste winters ter wereld.
Alles voor het kuiken.
Nu de vaders hun lange wachttijd bij de broedplaats zitten...
komt er een tweede storm.
De temperatuur is nu 80 graden onder nul.
Dat zonder de wind mee te rekenen...
welke 100 kilometer per uur kan blazen.
Hoewel zij tijdens de rest van het jaar agressief kunnen zijn.
Zijn op dit moment de mannetjes totaal volgzaam.
Een verenigd en behulpzaam team.
Zij beschermen zich tegen het onweer door hun duizenden lichamen...
in één enkele massa samen te voegen.
Zij zullen wisselen.
Zij zullen elk wat tijd dicht bij het centrum van de wirwar doorbrengen.
Waar het warmer is.
Aangezien zij zich bewegen...
zullen de vaders hun eieren zoals koorddansers...
in evenwicht houden.
De uitgeputte moeders hebben 70 mijlen gemarcheerd.
Ze zijn nu terug van waar ze 3 maanden geleden gestart zijn.
Maar zij zijn niet overal dicht bij de rand van het water.
Het nieuwe ijs dat wordt gevormd langs de kust...
dwingt hen nog meer kilometers te lopen voordat ze bij de zee zijn.
Het voedsel is eigenlijk slechts een paar centimeters onder hen.
Maar er is geen weg om daar te komen.
Om te overleven moeten ze bij de nieuwe ijsrand komen...
of een andere opening vinden.
Soms duurt deze zoektocht dagen.
Natuurlijk, na hun lange gang,
zijn zij enthousiast om in het water terug te keren.
Soms een beetje te enthousiast.
Ze kunnen hun adem soms wel langer dan 15 minuten inhouden...
en duiken naar een diepte van soms wel 1700 meter.
Tot op de zeebodem, om hun zelf te voeden met vissen, kriel en pijlinktvis.
Ze zullen ook langs het ijs glijden. Bij de oppervlakte van de oceaan...
zoeken naar vis die daar verstopt is.
Wanneer de moeders eindelijk hun hongerige buikjes vullen...
klampen de vaders zich aan het leven op de oppervlakte vast.
Ze proberen de eieren veilig en warm te houden.
De wind zal nu en dan sneeuw brengen om de dorst van de mannetjes te verzachten.
Ze zitten nu al langer dan 3 maanden zonder eten.
Elke dag brengt hen dichter bij uitputting en verhongering.
In elk geval sommigen, gewoonlijk de oudere...
vallen gewoon in slaap...
en verdwijnen.
Nu is het haast de hele tijd donker.
En de moeder van alle windstormen zal er zo aankomen.
De vaders leveren nu een extra inspanning...
om hun lichamen aan elkaar te smelten en zich...
tegen de woede van de winter te verzetten.
Boven hen, danst het zuidelijke licht de wijzer rond.
Nu is er haast alleen nog maar nacht.
De hongerige moeders zijn niet de enige gelukkigen...
door de terugkeer naar de zee.
De roofdieren, jammer genoeg, zijn ook gelukkig om hun weer te zien.
Met een breuk van zijn kaken...
Neemt de Leopard zeehond eigenlijk het leven van twee.
Dat van de opgesloten moeder...
en dat van haar ongeboren kuiken dat nooit zal gevoed worden.
Tegen juli weten de wijfjes dat het tijd is om terug te keren naar hun nest.
En zo, voor de derde keer dit jaar, nemen de moeders de lange gang.
Alleen deze keer...
lopen ze in het donker.
De roofzuchtig en bevriezende nacht treuzelt...
en lijkt zonder einde.
Tot dat, eindelijk...
het donker zich langzaam terug trekt.
Na vele maanden keert het licht terug aan de zuidpool.
Maar slechts snel voorbijgaand.
En toch...
het is genoeg.
Het overwinnen van de winter is begonnen.
Hun inspanningen zijn niet vergeefs geweest.
Hoewel het licht terug keert...
is de winter nog lang niet voorbij.
Het ergste komt er eigenlijk net aan.
Het maakt niet uit hoe koud ze het hebben of hoeveel honger ze hebben...
de vaders moeten doorgaan.
Als ze dat niet doen zullen ze sterven.
Maar dan...
elke dag zullen er meer eieren uitbroeden.
Maar dit kuiken is hongerig.
Hij heeft het voedsel wat in zijn moeders buik zit nodig.
Maar, zijn vader is ook hongerig.
Hij heeft langer dan vier maanden niet gegeten.
Als zijn partner niet spoedig aankomt, zal hij worden gedwongen om zijn kind te verlaten...
en terug te keren naar de zee om zich zelf te voeden.
Hij zal geen andere keus hebben.
Maar er is één geheim wapen tegen de honger van zijn kind.
De vader hoest een melkachtige substantie omhoog.
Ondanks zijn eigen honger, is deze uiterst kleine maaltijd verbonden...
aan een kleine vouw in zijn keel...
alleen voor dit moment.
Dit kleine banket zal het kuiken voor één dag misschien twee dagen levend houden.
Hopelijk, lang genoeg voor de moeder om te komen.
Voor sommigen is het al te laat.
De moeders voeren hun ritme op...
alsof ze het voelen.
Zij schuifelen zo vlug mogelijk.
Ze dragen hun overvolle buikjes nog één kilometer.
En dan, eindelijk, ze zijn terug.
Om elkaar terug te vinden in de enorme groep...
moeten de pinguïns zich op geluid en niet zicht concentreren.
Als ze om de groep cirkelen, maken de moeders een trompet geluid.
Ze wachten op hun partners die terug roepen.
Het geluid is oorverdovend.
En toch op de een of andere manier,
zal elk van hen het lied van hun partner horen.
De koppels hebben elkaar gevonden.
De moeder ziet haar kuiken voor het eerst.
En eindelijk...
is de familie bij elkaar.
En hetzelfde als ze met de eieren deden.
Geven de ouders hun pasgeboren aan elkaar over.
Nu is het de beurt aan de moeder om...
haar kuiken tegen de woeste koude te beschermen.
De vader en zijn kuiken zingen tegen elkaar...
om zeker te weten dat ze elkaars stem herkennen.
Het is de enige manier dat de twee elkaar zullen vinden wanneer de vader terugkeert.
Wanner het kuiken geniet van zijn eerste maaltijd...
treft de vader voorbereidingen om de band tussen hen te scheiden.
Dat is niet gemakkelijk.
De vaders zijn zonder voedsel voor meer dan vier maanden weg gegaan.
Ze zijn bijna de helft van hun gewicht verloren.
Maar ze moeten nog steeds lopen...
voor meer dan 100 km.
Het doel van de reis kan zijn waarom er minder mannetjes dan wijfjes zijn.
Sommige van deze nieuwe vaders zullen het niet terug naar de zee maken.
Zoals de zon, groeien de kuikens sterker elke dag.
Maar nog niet sterk genoeg om hun moeder te verlaten.
Zoals ze dat heeft gezien bij haar moeder.
Zoals een kind dat leert dansen op haar moeders schoenen.
Het kuiken neemt zijn eerste stappen alleen.
Met de terugkeer van de wind...
zakt de temperatuur.
Dit jaar, gaat de winter met een klap.
Dit is de eerste storm voor de nieuwe kuikens...
en vele zullen het niet overleven.
Als de wind stopt...
begint de zoektocht naar verloren kuikens.
Sommigen hebben zich warm gehouden door bij elkaar te blijven.
Anderen hebben niet zoveel geluk gehad.
Het verlies is ondraaglijk.
Elk jaar zal één of andere bedroefde moeder aan haar ondraaglijke pijn antwoorden...
...op een ondenkbare manier.
Om haar eigen verloren kuiken te vervangen...
zal ze proberen om een ander te stelen.
Maar de groep zal dat niet toestaan.
Terug in de zorg van zijn moeder, is het kuiken niet...
enthousiast om opnieuw weg te gaan.
Ondanks elkaar slechts een paar dagen te hebben gekend...
is de band tussen moeder en kind verbazend sterk.
In de volgende paar weken...
zal het alleen maar sterker worden.
De greep van de winter verzwakt langzaam...
en de kuikens beginnen rond te rennen.
Sommigen hebben wat aanmoediging nodig.
Maar uiteindelijk...
vinden ze allemaal hun weg.
De winter is beëindigd...
maar het gevaar niet.
Het is eind augustus nu.
En tijd voor de moeders om terug te keren en te eten.
Voor sommigen...
is deze ontwikkeling onaanvaardbaar.
Maar het is ook niet onderhandelbaar.
Omdat zij nu oud genoeg zijn.
Worden de kuikens voor het eerst alleen gelaten.
Als de lente komt...
begint het ijs dichtbij de rand van de oceaan te smelten.
De afstand tussen de zee en de broedplaats te verkorten.
Het duurt niet lang voordat de vaders terugkomen.
Hun buiken zijn zwaar van het eten.
De kuikens zullen zich meteen verzamelen om hen te ontmoeten...
en gehoor geven aan hun roep.
De terugkerende vaders zullen de opgewonden...
pasgeborenen omcirkelen en luisteren...
...tot hij zijn kuiken hoort roepen.
Sommigen zullen hun kuiken nooit vinden.
De pasgeboren zullen sterven...
van de kou of de honger...
of de handen van een roofdier.
Maar voor degene die hun jong wel vinden...
Is de hereniging een feest.
En, zeer snel, zal de buik van het jonge kuiken weer vol zijn.
Voor de komende maanden zullen de ouders het om beurten doen.
Heen en terug naar de zee voor eten.
En nu en dan...
kan de nieuwe familie wat tijd samen doorbrengen.
Tegen september is het ijs dun geworden en begint het te barsten.
De zee is kleiner, het geeft de ouders de ruimte om meer eten te brengen.
De nieuwe verenlaag van de kuikens is nu dik en volledig...
genoeg om hen te beschermen.
En tegen november is de oceaan binnen een paar honderd meter...
van de broedplaats.
Als het ijs smelt...
Bereiden de nieuwe families zich voor om hun eigen weg te gaan.
De paren, opgesloten voor de komende negen maanden...
in hun oude ritueel van komen en gaan.
Zullen nu voor de laatste tijd scheiden.
En aangezien hun nieuwste leden kijken...
keert de stam terug naar huis, eindelijk.
Voor de volgende 3 maanden...
zullen ze eten en spelen in het water, in een zomer die toch al zo kort duurt.
Ze zullen eten...
en ze zullen spelen.
En naar alle waarschijnlijkheid...
zullen hun kuikens hun nooit weer zien.
Zij zullen hier alleen en onbeschermd voor een paar weken blijven.
Sterker groeien.
Het ijs gaat door met smelten.
Het teruggeven van het geleend water aan de zee.
En wenkt de jonge pinguïns...
ook de zee in.
Het is nu december...
en ze zijn klaar de plek waar ze geboren zijn te verlaten.
En ook al hebben ze de zee nooit gekend...
amper aangeraakt...
Ze zijn, net als hun ouders...
van de zee.
En zo één dag...
nemen ze de duik...
en gaan voor het eerst naar huis.
Vier jaar, zullen de kuikens bij de zee leven.
Maar in hun vijfde jaar als het zonlicht begint te verdwijnen.
De warme dagen worden kouder.
Zij zullen ook uit het water komen.
En zij zullen lopen.
Net zoals ze al eeuwen doen...
sinds de keizer pinguïn besliste te blijven...
om te leven en te houden van...
de ruwste plaats ter wereld.
Vertaling: Bitburger-Team Rip door: Seninha
Verbeterd door: Ambionix Gedownload van www.ondertitel.com